Benim Sadık Yarim Mavi Sulardır…
Bu yazı 1 yıl 9 ay 17 gün önce yayınlanmış olduğundan güncelliğini yitirmiş veya içeriğindeki bilgilerin geçerliliği kaybolmuş olabilir. Yazıya yorum bırakırken bu durumu göz önünde bulundurun.
Nasıl anlatsam bilemiyorum.Tutkudan da ötede benimkisi.Adlandıramadığım bir duygu.Çok deÄŸiÅŸik bir durum.Çok az insanın böylesine bir duyguya sahip olduÄŸuna inanıyorum, o derece…Kendimi en büyük, en güçlü, en huzurlu, en güvende hissettiÄŸim yerdeyim onunla beraber.Onunla aynı dilden konuÅŸuyuyoruz, aynı ezgiyi mırıldanıyoruz, aynı rüzgârla üşüyoruz.Aynı güneÅŸin altında ısınıp, aynı yaÄŸmurla ıslanıyoruz.O çoÅŸunca biz de coÅŸuyoruz, o durulunca biz de duruluyoruz…Kim mi bu? Benim en büyük sevgilim, en büyük aÅŸkım, var oluÅŸumun yegâne sebebi; DENÄ°Z!..
Bebek sütsüz olur mu, toprak susuz kalır mı? Benim ki de o hesap.En sadık yarim, en güzel kızım, yemem-içmem, ailem, eÅŸrafım gibi deniz.Sabahları güverteden doÄŸuya doÄŸru bakarken güneÅŸin ilk ışıkları kristal gibi parlatır yüzeyini.AkÅŸam güneÅŸ batarken kıç tarafta kahve içmek ve kıpkırmızı suları seyreylemek hayatta olduÄŸumu unutturur adeta.Yunuslar bizimle yarışır o tatlı ötüşleriyle.Hangi büyük ressam güzelliÄŸini yansıtabilmiÅŸ mercan resiflerinin çizdiÄŸi tualde!.. Atlas’ın tek adasız engin okyanuslarından hangi ülke büyük!.. Åžuan yazarken her cümlemin sonunda dönüp penceremden denize bakıyorum, gülümsüyor bana yıldızların üzerine düşürdüğü parıltıyla, ÅŸuan kendisine hitap ettiÄŸimi bilircesine.
Deniz bana yalan söylemez, beni hiç bırakmaz, aldatmaz, bağırmaz bana, üzmez.Beni tek kıskanmayan, özgür bırakan, dilediğim zaman gittiğim, dilediğim zaman gitmediğim biricik sevgilim.
Geçenlerde rüyamda denizi gördüm.Gemideydim, Kuzey Atlantik’de bir yerlerde.Fırtınadan da ötede bir tufan koptu.Omurga ikiye ayrıldı, borda delindi.Sancak tarafta can salı indirmeye çalışıyoruz.Dalgalar acımasız bir boksör gibi suratımıza vuruyor.Sonra birÅŸey oldu, bilemedim.GüneÅŸ açtı, deniz çarÅŸaf gibi dümdüzdü.Uzaktaki tepeleri saran kümülüs bulutları dağılmıştı.SaÄŸ baÅŸ parmağımı ıslatıp rüzgarın yönüne baktım, güneybatıdan meltem esintileri geliyordu.Yüzümde boncuk boncuk tuzlu su zerreleri vardı.Kirpiklerime inmiÅŸti biri, kırık cam parçaları gibi görüyordum heryeri.Uyandığımda karada olduÄŸumu anlayınca çok üzüldüm…
Åžimdi sevdiklerim sana gelmemi istemiyorlar.Ailem, arkadaÅŸlarım, akrabalarım seni bırakmamı istiyorlar.Aramızdakileri bilirler mi hiç!!! Senin o okyanus kokunu içine çekmeyen, pipo içen adamları izlemeyen, yunusların ÅŸarkısını dinlemeyen, vatosların yüzeyden yüzerken sırtlarına çarpan güneÅŸle parlamalarını görmeyen, gemi demirdeyken botla gidip ÅŸeytan çarmıhından tırmanmayan, o eski sandıkları açıp içinden toz yumağı olmuÅŸ kitapları çıkarmayan, kıç taraftan saldığımız kancalara Akdeniz’de ton balığı takıldığına ÅŸahit olmayan, rom içmeyen, küçük, loÅŸ ışıklı bir kamarada uyumayan, lumbar aÄŸzında arkadaşıyla muhabbet etmeyen nerden bilsin seni!!! Her gittiÄŸi ülkeden sevdiklerine bir nefes esinti göndermeyen ne anlasın senden!!! Bizi ayıramazlar, gerekirse 4 bir yanı seninle çevrili bir adada yaÅŸarım, yine de ayrılmam senden…
Beni senden kopartmak isteyen sevenlerime sesleniyorum; Bilmiyorsunuz, anlamıyorsunuz, hiç sefere çıkmadınız, içimdekileri anlatmam olanaksız, çünkü tarifsiz.Sizi elbette seviyorum, yolunuza can feda be.Fakat DENÄ°Z DENÄ°Z DENÄ°Z!!! Çağırıyor beni, tıpkı aÅŸkına muhtaç bir kız gibi, oÄŸluna hasret bir anne gibi…
Yorum Yaz