Bu yazı 1 yıl 8 ay 2 gün önce yayınlanmış olduğundan güncelliğini yitirmiş veya içeriğindeki bilgilerin geçerliliği kaybolmuş olabilir. Yazıya yorum bırakırken bu durumu göz önünde bulundurun.

Anlamak zordur bizi.Tanımak ondan da zor… Düşüncelerimiz kimine yavan gelir, kimine olaÄŸanüstü.Her bir hâlimizde bir mesaj vardır çevremize.Bazen boÅŸ vermiÅŸizdir herÅŸeye, bazen öyle bunaltıcı önemseriz ki… Bakışlarımız bile farklıdır, baktığımız ÅŸeye göre ya küçümser gibi, ya da eriÅŸilmez gibi.Sözlerimize kimi ”ÅŸiir gibi” der, kimi ”ebediyat yapma”… Nasıl akıncı atına, kılıcına aşıksa, biz de denize, gemilere… YüreÄŸi yorgun ama dinç, gönlü buruk ama sevgi dolu, eli kolu yara ama temiz, saçı sakalı birbirine karışmış ama pamuk gibi, pipoyu rüzgâra karşı çeker ama öksürmez, özler ama hissettirmez, sever ama söylemez, ölür ama unutulmaz biz deniz gezmiÅŸler!..

Çok hava yemiÅŸizdir, güvertede çay bardağımızın içine yaÄŸmur çiseleri düşmüştür.Martıların yerine kendimizi koyup hayallere daldığımız olur.Köşe bucak kaçarız kalabalıktan, ”insan”dan bunalmışcasına… Tek görmeye tahammül ettiklerimiz ya beyazlar içinde, dümende kaptan, ya da tulumlar içinde makine dairesinde zabit…

Ardımızda bıraktıklarımız ”Hiç beni düşünmüyorsun” der.Varsın desinler… Biz biliriz kendimizi, biliriz bırakın düşünmeyi, aklımızdan çıkaramayacağımızı! Güler geçeriz kıyıdan kıyıdan.Yürürüz parmak iskeleye doÄŸru.O güverteye ayak basınca hükümdar gibiyiz biz deniz gezmiÅŸler…

Belki aramayız aylarca, haber de yollamayız.Unuttuk sanırlar ama unutmayız.Her ne pisliÄŸe bulanırsak bulanalım, karaya ayak basınca arınırız kirimizden.Acıtan sözlerimiz vardır, güldüren sözlerimiz olduÄŸu kadar… Kinimiz, öfkemiz vardır, en az aÅŸkımızın, sevgimizin olduÄŸu kadar… Bazen iteleriz kenarı, bazen de sarılırız kaburgaları kırarcasına.Yerin dibine geçseler de karşımızda, çekip çıkarmayı, dimdik ayakta tutmayı biliriz.

Her denize bakışında hatırlarsın bizi.Limanı, rotası belli ama yine de ”meçhule giden bir gemi”dir bizimkisi.Pencerenin önünde beklerken, o minik kahve gözlerinden akan yaÅŸ rüzgâra karışır.Emin ol esintisini yüzümüzde olmasa da yüreÄŸimizde hissederiz.SensizliÄŸin burukluÄŸuyla ezgiler mırıldanırız gittiÄŸimiz ÅŸehirlerin caddelerinde yürürken.Bekle o rıhtımda, birgün mutlaka geleceÄŸiz biz deniz gezmiÅŸler!..

Etiketler:

Aynı Kategoriden Son 5 Yazı:

• Yeni Yılınız Kutlu Olsun Mu Ki?..
• Sevgili EÅŸime AkrostiÅŸ…
• Parayı Bulan Lidya’lı, Parayı Bulurken Neler Hissetti?
• Atatürk Gibi Düşünmek
• Fakat Her Zaman ”Mavi”…