Benim Sadık Yarim Mavi Sulardır…

Bu yazı 2 yıl 25 gün önce yayınlanmış olduğundan güncelliğini yitirmiş veya içeriğindeki bilgilerin geçerliliği kaybolmuş olabilir. Yazıya yorum bırakırken bu durumu göz önünde bulundurun.

Nasıl anlatsam bilemiyorum.Tutkudan da ötede benimkisi.Adlandıramadığım bir duygu.Çok değişik bir durum.Çok az insanın böylesine bir duyguya sahip olduğuna inanıyorum, o derece…Kendimi en büyük, en güçlü, en huzurlu, en güvende hissettiğim yerdeyim onunla beraber.Onunla aynı dilden konuşuyuyoruz, aynı ezgiyi mırıldanıyoruz, aynı rüzgârla üşüyoruz.Aynı güneşin altında ısınıp, aynı yağmurla ıslanıyoruz.O çoşunca biz de coşuyoruz, o durulunca biz de duruluyoruz…Kim mi bu? Benim en büyük sevgilim, en büyük aşkım, var oluşumun yegâne sebebi; DENİZ!..

Bebek sütsüz olur mu, toprak susuz kalır mı? Benim ki de o hesap.En sadık yarim, en güzel kızım, yemem-içmem, ailem, eşrafım gibi deniz.Sabahları güverteden doğuya doğru bakarken güneşin ilk ışıkları kristal gibi parlatır yüzeyini.Akşam güneş batarken kıç tarafta kahve içmek ve kıpkırmızı suları seyreylemek hayatta olduğumu unutturur adeta.Yunuslar bizimle yarışır o tatlı ötüşleriyle.Hangi büyük ressam güzelliğini yansıtabilmiş mercan resiflerinin çizdiği tualde!.. Atlas’ın tek adasız engin okyanuslarından hangi ülke büyük!.. Şuan yazarken her cümlemin sonunda dönüp penceremden denize bakıyorum, gülümsüyor bana yıldızların üzerine düşürdüğü parıltıyla, şuan kendisine hitap ettiğimi bilircesine.

Deniz bana yalan söylemez, beni hiç bırakmaz, aldatmaz, bağırmaz bana, üzmez.Beni tek kıskanmayan, özgür bırakan, dilediğim zaman gittiğim, dilediğim zaman gitmediğim biricik sevgilim.

Geçenlerde rüyamda denizi gördüm.Gemideydim, Kuzey Atlantik’de bir yerlerde.Fırtınadan da ötede bir tufan koptu.Omurga ikiye ayrıldı, borda delindi.Sancak tarafta can salı indirmeye çalışıyoruz.Dalgalar acımasız bir boksör gibi suratımıza vuruyor.Sonra birşey oldu, bilemedim.Güneş açtı, deniz çarşaf gibi dümdüzdü.Uzaktaki tepeleri saran kümülüs bulutları dağılmıştı.Sağ baş parmağımı ıslatıp rüzgarın yönüne baktım, güneybatıdan meltem esintileri geliyordu.Yüzümde boncuk boncuk tuzlu su zerreleri vardı.Kirpiklerime inmişti biri, kırık cam parçaları gibi görüyordum heryeri.Uyandığımda karada olduğumu anlayınca çok üzüldüm…

Şimdi sevdiklerim sana gelmemi istemiyorlar.Ailem, arkadaşlarım, akrabalarım seni bırakmamı istiyorlar.Aramızdakileri bilirler mi hiç!!! Senin o okyanus kokunu içine çekmeyen, pipo içen adamları izlemeyen, yunusların şarkısını dinlemeyen, vatosların yüzeyden yüzerken sırtlarına çarpan güneşle parlamalarını görmeyen, gemi demirdeyken botla gidip şeytan çarmıhından tırmanmayan, o eski sandıkları açıp içinden toz yumağı olmuş kitapları çıkarmayan, kıç taraftan saldığımız kancalara Akdeniz’de ton balığı takıldığına şahit olmayan, rom içmeyen, küçük, loş ışıklı bir kamarada uyumayan, lumbar ağzında arkadaşıyla muhabbet etmeyen nerden bilsin seni!!! Her gittiği ülkeden sevdiklerine bir nefes esinti göndermeyen ne anlasın senden!!! Bizi ayıramazlar, gerekirse 4 bir yanı seninle çevrili bir adada yaşarım, yine de ayrılmam senden…

Beni senden kopartmak isteyen sevenlerime sesleniyorum; Bilmiyorsunuz, anlamıyorsunuz, hiç sefere çıkmadınız, içimdekileri anlatmam olanaksız, çünkü tarifsiz.Sizi elbette seviyorum, yolunuza can feda be.Fakat DENİZ DENİZ DENİZ!!! Çağırıyor beni, tıpkı aşkına muhtaç bir kız gibi, oğluna hasret bir anne gibi…

Etiketler

Aynı Kategoriden Son 5 Yazı

• Abdul Kader Keita’yı Unutmadık!
• Sevgili Eşime Akrostiş…
• Atatürk Gibi Düşünmek
• Fakat Her Zaman ”Mavi”…
• Düğün Resimlerimiz

Google Tavsiyeleri